Bu ilin 3. Lig’deki temsilcisi, 6 haftadır beraberlik son dakika golleri ile 12 puan verdi.
Allah’tan rakipler sayesinde şu an 5 puan fark var. Bu takıma evlat gibi giren sayısı azda olsa idarecinin bari maçlarda, iç sahada başı dik olsun takım sizinde ceplerini bereketli.
Hala Ordulu bir teknik adamlar varken takımın başında içten içe teknik adam sevdalısı idareci varsa, bu konuda ayıp eder.
Önce kendi hocana, çocuğuna sahip çık Ordulu olarak. Maçlar şurada 90 dakika, her maç final maçı değil ki stres olsun, normal lig maçın.
Yenersen iceride, puanlar alırsan dışarıdan güzel olur.
Bu maçlar yağmurda şemsiye açma maçı değil, güneşse mayışma maçında, susma maçında değil , az sayıdaki taraftarın sesi ile destek maçları.
Bu ilde bu takım kaybetsin diye dua edenler varsa ayıp, sonra maçlarda sövmek gibi ayıp işi yapan olursa, isteyenler olursada ayıp, bunlar sev, sevme maçları değil 3. Lig’de bir takımın onur mücadelesi.
Tribünde çekirdek çitleme, simit yeme, laklak etme maçlarıda değil, daha öncekilere yakın bunlara uzak olayım işleride değil.
Bu takım fidangördeki taraftarın yüreğindeki güven, arzu, sevda istek, hırssa, maçta susmak için izlenecek takımda değil, onları taraftar ile sahaya koyması gereken takım taraftar isteği.
Çok mu?
Nerede şimdi? Nurda uyusun, Güven hırsı, Zeki, Murat hırsı, bu takım, zafer hırsı, sıradan takım değil, gençlerin hayallerindeki sporcu olmanın o forma ile olmanın hayalleri.
Bu maç kazandığında onunda kazanacağı para maçı olsada, taraftarın ve idarenin vede başkanın yüreğinin gülme maçı.
Bu hafta bay takım , bundan sonra fidangör ve takım el ele.. Hayalleri var bu takımın başkanının idarecilerinin de.
Hayırlısı.
ORDU DA
Futbolun içinde olan değerler, bugün şans bulan bulmayan nice çok yetenekli sporcular, bizler vardık, kimi Orduspor’u 40 yıl taşıdılar, kimi okullara gidip oralarda oynadılar.
Ama bu profosyonel takım kendi çocukları ile hep zirvede oldu.
Kulüp onlar ile başı dik oldu. Ne zaman transfer denen akbabalar ile kulüplere bir çığ gibi düştüler, o gün tüm illerdeki kulüpler mezarlıklarda oldular.
1967’ye baksana 3 oyuncu transfer, gerisi bizim değerlerimiz. Sürat ağbi kalede o bile Ordulu olmuştu kalemizde, sonrasında Rado, Öner, Hüsnü,Fatih, İbrahim, Mustafa, Oğuz, Tanju, bugün kimler? Daha bakın İsmail, İhsan, Erol, Fikret, Turgay, K.Turgay, Muzaffer, Kemal, Sebehattin, Mustafa, Aykut, Fevzi, ömer, K.Turgut, Cüneyt, Hasan, Oktay, Ertan, Üstün, Güven, Uygur, Ferat, K. Salih, Muammer, Ali, Hüseyin Sarı, Bora, K. Bora, A. İhsan, Aydın Yıldırım, Erdoğan Alan. Katırcıoğlu Yusuf, Murat Atacan, Yek Nevzat, Ertan, Arif, Erdoğan, Edip, Cemal, Süleyman, Mahmut, Sinan, K. Yıldırım, K. Cüneyt ve bir cok genç bu takımı şerefi ile taşıdı da ne olduda yabancı transferleri ile kocaman mabedi yerle bir edip bugünlere getirdik?
Bugün o muhteşem takımdan çıkan teknik adamlar neden onca taransfer ederde, bu çalıştıkları takımlara 3 oyuncu koyma yüreğinde olmazlar?
Dünkü hocalar mecburdu diyenler halt ediyor onlar cok yürekli insanlardı..
Dün bu takımlarda borç harç yoktu ki, bizler vardık bugün biz yokuz takımlarda borç batağında çaresizler...
Unuttuğum varsa affola.
Benim içim acıyor.
