Değerli insanlar, bir masalı çocuklara bile ikinci kez anlatmayan cici analardan ders mi almadınız küçükken?
Çocuklar bile ikinci kez isyan ederken, siyasiler yıllarca aynı cümleler ile, sanki masalcı nine, amca gibi bizlere anlatıyorlar, yeter bu ilin masala değil gerçeklere ihtiyacı var.
Hala bu ilin yedi eminleri sokaktaki ayaklarında terlikle para dilenen yerli, yabancı çocuklara çaresiz iken, nereli olursa olsun, okulda olmaları gerekirken, dilenmek zorunda olan gençliğe çare olamadılar 3 yıldır bu ilde.
Bu siyasiler umut diye bağırırken, aralarındaki yapmacıklık umutsuz kişiler bu insanlara unutun geleceği diyorsa ne etsin sokak.
Ben öğretmenim, içim acıyarak bu çocuklara ağlayarak yazıyorum, okulda değilse niye sokaklarda dilenirlerki?
Nefessiz kalıyorum görünce, birileri de gelip nefesime nefes olmuyor.
Yemek boğazıma hançer, inanın o çocuklar ne yer içer düşünüyorum.
Kimileri çıkarı için etrafını satar, biri de sevdikleri için her şeyini feda eder.
Sevdiğinle kimseyi imtihan etme rabbim.
Kötü öğretmen etme beni, kötü öğrenciler etme evlatlarımı, kötü veli bizleri, kötü evlatlar onları asla, daha sayarsak ülkeye kötü öğrenci, kötü veliler yaratırız.
Aslında kimse ordan bakınca kötü değil, sistem berbat.
Kader sarılabilseydik bakın alıcı gözümüz ile kuyruğuna.
Aldığımız her nefes, lokma, iş, aş için rabbim şükür. Minnet borcumuz var babamızın, anamızın duasına.
Ebeveyinlerin çok aslında, yorulmuş, için için ağlarlar.
Elini vicdanına koymamışlar biz kalbimizi koyup seçiyoruz, Allah affetsin bizleri. Ne kadar ne olursa olsunlar, nasıl giyinirse giyinsinler, duruşları varsa, kişilikleri, karakter sağlamlığı onlardan hiç korkma.
Yoksa fakirsin ve insanlığın içine edenlerden biri de sen olursun korkak gibi, aferin.
