Sokakları mesken eden bebeler, hep aklıma geliyorsunuz yattığımda. Bak gördün mü çocuk yerin okul , sınıf iken, sokaklarda kağıt bakır topluyorsun bu saatlerde içim yangın yeri.
Ben öğretmenim çocuk, ben Ordu’yum be cocuk, içim yanıyor bu resimleri izlerken, çocuklar, çocuklar.
Bakın Ordu bu size, ateşi karda, insanı ise bu zor günlerde görürsünüz, caresizliğinde ateş yanarken.
Doymaz bilmeyen mideleri yüzünden sokaklarda bu okul cocukları. Okullarda olmalılar tam tersi boya sandığında çöp bidonu içinde.
Ben korkmuyorum bu resimlerden inanın Ordu’nun böyle valisi, böyle belediye başkanları var iken içim cok rahat.
Gelin bu cocuklar okulkarda olsunlar, benden istenen ne varsa gece gündüz koşayım. Affedin bizleri cocuklar, daha doğmadan kaderini yazmış ailenle Allah desem günah olur, size bunları yapan sistem, düzen.
Ağlattık seni sileni affedin. Hayatın zorluğunu bu sistemde soktuk hanene çocuk.
Sevgi tohumu ekmeli iken yapamadık çocuk. Nefreti bilerek vicdanlar sızlamayan soğukta yüreğinize.
Bazılarınız evde yoklukta, bazılarınız ise sokaklarda nefreti açlığı çaresizliği tatdınız.
Ah çocuklar ırkı dini fark etmeyen yürekler affedin bizleri, özellikle eğitim dünyası sahibi olarak çıkamadık.
Öperim yüreklerinizden, sevgi ile. Siz de affedin, Allah da affetsin bizleri, siz böyle sokaklarda yalın ayak el açar iken.
Bizler eğitim dünyamız ve güzel insanların içinde olduğu sendikalar aynaya bakıp soframıza bakıp biraz onlara bakıp sokaklardaki yada garip yetim çocuklar için çok cesur olabilirdik..
Dogrusu o, olamadıkkkkkk.
