Alışmışız bir kere…
Ağzımıza doladığımız her sözü, tekrar etmeye…
İçimizde fırtınalar kopsa da, alışmışız bir kere “İyiyim” demeye…
Artık kimselere açmak istemiyoruz içimizdekileri. Çünkü insanlar o kadar değişmiş ki, kötü olduğumuzu bilseler keyif alacaklar. İyi olduğumuzu bilseler, kem gözlerle bakacaklar. İnsanlar artık kendi gölgesinden bile korkar duruma geldi.
Biz de kim ne sorarsa sorsun, aynı sözü dolayıp duruyoruz dilimize… İyiyim!!
Ama bir yandan da bizim için kaygı duyan, hal ve hareketlerimizden bile iyi olmadığımızı anlayan, her ne olursa olsun her zaman yanımızda olan insanlar var. İşte onlara can kurban!
Allah herkese kendini bilen, senin derdini kendi derdi gibi gören, senin için elinden geleni yapan, en azından manevi destek veren, yüzümüzün renginden bile halden anlayan dostlar nasip etsin.
Havalardan mıdır, bilmem ama bu aralar oldukça gerginim. Mutsuzum, huzursuzum. Nedenini bulamadığım, bir şeylerin hayatımda eksik olduğunu hissettiğim bir durumla karşı karşıyayım. Bazen oturup düşündüğümde beni bu hale koyan hiçbir şeyin olmadığının farkındayım. Ama bu hal neden bilemiyorum.
Size de bazen böyle durumlar oluyor mu, bilmiyorum. Ama iyi değilim bugünlerde. Her şeye rağmen, hayatıma renk katan bir ailem var. Çocuklarım, sevdiklerim var. Sağlığımız da çok şükür yerinde.
Bazen insanın içini bir boşluk kaplar ya, aynen öyleyim. Elbette bugünlerde geçecek.
Her şeye rağmen sevdiğimiz, saydığımız, beraber ağlayıp, beraber güldüğümüz, halden anlayan dostlarımız var. Rabbimin sayesinde rızkımızı kazandığımız bir işimiz ve sağlıklı olmamızı da koyarsak üstüne, çok şükür bizden iyisi yok…
Sanırım bu halden olmamın tek nedeni havaların bir açıp, bir kapanması. Allah sağlık versin, gerisi zaten hikaye…
Tüm okurlarımıza sağlıklı, huzurlu ve mutlu bir hafta diliyorum. Huzurlu günlerde olmak dileğiyle….
