Bugün bir yerde oturuyorum, çay içiyorum ve bir iki dost kırgın, hayırdır dedim, dediler ki; “seçimlerde bizle koşan gezen adam, aylar geçince makamlardan başını kimdi onlar deyip başını çevirir mi acaba” dediler, biraz sessiz oldum...
Sonra gözlerimi yumdum, o eli öpülesi melek annesini onca yıl uyumlu çift olmuş babasını gözümün önüne koydum ve o dünya iyisi kardeşim eşini düşündüm. Sonra çarptım topladım böldüm ortaya dimdik bir Aşkın çıktı.
Dedim ki bu adam dostu unutmaz, unutursa zaten insan olmaz.
Gece gündüz onu bu ilde buraya taşıyan insanlar, halk.
O kapılar halka kapanırsa, dosta kapanırsa önce ben yazarım. Aşkın, hem kardeşim Ali ha oğlum Kemal benim yüreğimde.
Ve inanın 4 ay olmuştur yada daha fazla ne yanına gittim ne gördüm canlı sadece onu facebookta takip ediyorum mahalle sokak.
Ve bu ilin bu insanların o babanın annenin oğlu, o eşin adamı asla namerde muhtaç etmez ordu. Yoksa ben onu tanımamışım demek ama bundan şunu ona öneriyorum, bunca biz seni özlüyoruz başkan bir günüde dost masası günü ayır da, akşam o mekanında çay tadında bir aksamımız olsun, haksız mıyım?
