Gidip sahalara, belki bugün zevk alırım diyorum, fakat içim yanarak , acılar ile dönüyorum Karşıyaka’dan. Bizler bu ilde bundan 45 yıl önce, o eski kulübün önündeki dar alanı paylaşan amatör kulüpleri ile Orduspor 1967 olarak yürek yangını idik, o yürekte o kulüplerdeki yetenekler ile bize bizde burdayız diyen gençler şov yaparak el sallallardı, o yetenekli sporcuları ile.
Bugün kulübün önü otopark ya, illada gençlik, illada spor demeyen, illada bir gelir, illada kazanma diyen çok şükür başımızda büyük, küçük belediyelerimiz var. Gençliğin nefes aldığı boş alanlara otopark ile övünen, çok şükür, her yer park olacak diyen başkanlarımız vallahi sağolsunlar. Bize bu ile çiçekli onca park yaptılar her boşluğa ,hem de kocaman oto parklarında içine koydular lale, gül, menekşe gibi.
Onların derdi gençlik, eğitim, sokaklardaki kayıp giden gençlik sanırdım ve yazardım heyecanımla, ama değilmiş, üstelik her gün her saniye kaybediyoruz cocuklarımızı kotülüklere, öğrenciyi, gençliği, sokaklara çıkıp bakın uzun uzun başkanlar, içten bakın, kimseye uğramadan, vede ben burdayım demeden bakın gençlere başkanlar, kaybettiğimiz onlar olsa ağlanır da yine de, ölen eğitim, ölen spor, ölen insanlık olunca sitemimiz de bırakın sevdiklerimize olsun azcık..
Bunu da yapalım bu kötü manzara varken.
