Ordu’da biz siyaset yapıyoruz, ilim yapıyoruz, Ordu’yu uçuruyor, gençlik ilim irfanda, sporda, everest olduk, hayat 8 dörtlük masallarını siyaseten de, ilimden de konuşmasın, yüz varsa.
Ordu gençliği, bu kadar yalnızlığa, sokaklara, çaresizliğe, öteleşmeye düşmemişti. Ben
1970 -80 Ordu’sunu bugünden bin kat daha ilerde görüyorum geriye bakınca.
O gün hayat eve sığar, huzur evde, binlerce yürekte, eğitimde, sokakta, camide, işte olurdu. O gün gençlik sporda, ilimde, sinemada, tiyatroda, kütüphanede olurdu, denizde, işte..
Bugün gençlik perişan, spor yok, iş yok, ama siyasi masalllar çok, konuşma çok, ama el yok, destek yok, ilim yok.
Bu pandemide ise eyvah eyvah filmi oldu gençlik.
Eskiden gençliğin ilim içtiği siyasi ocaklar, mekanlar, gençlik kolları vardı, bugün de var da, gençlikte bir kin, nefret halleri doğdu.
Aynı şehirde, aynı sokakta nefret bakışlar, sen şusun ben buyum tripleri.
Aileler korkar oldu çocuklarından, etraftan, sokaktan.
Ben sokakları bu ilde iyi bilirim. Ben Şarkiyeliyim, bülbül Dereliyim.
Ben dostluğu, arkadaşlığı saygıyı bilirim, sevgi ne, ağbi ne, amca ne...
Bugün eğitimde bunları kaybetmiş bir neslin doğuşuna şahit; eğitimin içinde, dışarıda, spordan biriyim.
Kimse siyaset yapıyoruz, gençliğe sahip çıkıyoruz masalı anlatmasın. Ben o 30 yıl önceki sokağı, dostluğu, saygıyı, sevgiyi,kulüpleri, amatör günleri arıyorum.
Ha aklımda ihtiyacım yok, 50 yıl zaten anlattım gencliğe her güzelliği. Bugün onlar ile oturup huzurla sohbet ediyorum, bugün o gençlikle çay kahve içiyorum, yenilerinin inanın ki, üzülerek içim yangın yeri izliyorum.
Kimsede güven kalmadı, bir nefret, bir korku ,bir ayrımcılık, nereye be can Ordum nereye?
