Bu dünyamda Allah’tan başkasına borcum yok ama Allah’a, aileme dostlarıma vefa borcum çok, helal ederler sanırım. Ben kahvemi hep iki can içtim, eşime minnettarım.
Benim insanlar ile çözemediğim o düğüm olmuş ne varsa onu kesiyorum kendimi çok yıprattı ama artık son.
Bu ilde bir şeylere çok çabaladım ama olmuyor, olansa bu. Gençliğin bu halleri, kayıplarının vebali büyükşehrin ve Altınordu’mun başkanlarının bazı zorluğu bırakması. Bende bu gençlik için 40 yıl verdim ama olmuyor ne etsek, zorlanıyorum artık. Bugüne bunlar yetiyor demek. Bizi yöneten değerlerin 20 yıl öncesi ne idi bugünkü ne, bir de halk olarak sen sana bak 20 yıl olmuş o günler bugün var mı?
Ey insan dünyaları verseler sana o iki gözünü vermessin ama, sana o iki gözü verene ise neden günde 5 vakit ayırmasın ki?
Benim yüzümden ağırdan, kimseye taşı demiyorum. Hayatta en büyük şey tercübe, onu bari kayıp etmeden saklayalım.
Ve bir daha hiç benzemedi gelen her gün giden o günlere. 15 yıldır bu ilde her yanımızda bir dert var, bakın elim mim yokluksa icazetimiz. Aşk ise çilemiz, konuşmaktan ülkemde yaşamayı nasıl başardın ki millet?
İnsan bir üzüldüğü yeri birde birde huzur bulduğu yeri unutmaz, beyler.
