Babalar evlatlara devamlı öğüt verir,
Bunu anlayan evlat elbette kıymet bilir.
Evlatlar ailenin en güzel meyvesidir,
Haneyi mutlu eden huzurun da sesidir.
Evlatlarla beraber hanede huzur olur,
O hanenin fertleri evde cenneti bulur.
Evladım dinle beni, kötü bir şey demedim,
Sizler açsınız diye lokma bile yemedim.
Feda ettim kendimi, sizler büyüsün diye,
Böyle mi karşılığı, bu gidişin nereye?
Başın, dişin ağrısa endişe taşıyordum,
Doktoru bulmak için dağları aşıyordum.
Ne yol, ne su, ne de ışık bulamazdık köylerde,
En küçük sıkıntıda kalırdık böyle derde.
Var olan hiç bir şey yok, yoklukla savaşırdık,
Acı ve ızdırapla sabıra alışırdık.
Şehir nedir bilmezdim, köylerde yaşıyordum,
Yollar yorardı beni, sırtımda taşıyordum.
Nasıl anlatsam oğlum, nasıl anlatsam sana,
Çıkmışın Kaf dağına, ordan bakarsın bana.
Nefis azgın canavar, geçirmesin eline
Seni perişan eder düşürür halk diline
Sana emek vereni silip atarsan eğer?
Allah da seni siler, vermez zerrece değer.
