Ne o geçen yıllardan, ne upuzun yollardan, halden anlamaz sözden vede vurdum duymaz insanlardan.
Sen insansın, Allah iki omuzuna iki kameraman koymuş, hayatımız orda. Ve unutma bu gün yaptıklarım yarın, öbür gün hepsi Allah’ın dev ekranında olacak yalansız.
Bende asla adam satma, yalan, kibir yok da, adam sandığım çok namussuz oldu.
Ben ne olduklarını yüzlerine vurmadığımız için kendilerini kusursuz sanan onca insan var.
Bazen kendini çok yalnız hissedersin ki, ne senden, ne halinden anlayan olur.
Ben bu hayattan çok şeyi değil beni öğrendim.
İşte bunu anlamak sevgiden değerli. Çok mu fedakarlık yaptım, kıymeti ne ki? Aslında hayat hikaye.
Af edersem unuttum demek. Yoksa sen affetmem mi dedin. Zor.
Bazen susarız, çünkü anlayan az.
Bu il, sokak, mahalle senin.
Bak can, karanlık aydınlıktan, yalan doğrudan, ben sevgiden hep kaçtım
Sen kibrit çöpü olmayacak acizler yaklaşma.
Uzak dur.. Baksana onlar alem insanlar, kendilerini olimpiyat meşalesi sanıyor.
