Başlığa baktığınız zaman diyeceksiniz ki, o da ne demek? Tabii ki insanız…
Evet; insanız ama kör, sağır ve dilsiz insanlardan hiçbir farkımız yok aslında…
Bunu neden mi böyle söylüyorum!
Şimdi anlatacaklarım aslında gündelik hayatımızda bize çok yakın olan fark etmediğimiz, görmediğimiz ya da görmezden geldiğimiz konulardan sadece biri…
Örnek vermek gerekirse…
Geçtiğimiz günlerde bir arkadaşımın vesilesi ile biriyle tanıştım. Çocuğu doğuştan bir takım hastalıkları olan ve hiçbir şekilde sosyal güvencesi olmayan, bağ bahçe işlerinde uğraşan bir baba…
Yüzündeki o çaresizlik ifadesi o kadar kötüydü ki, biz bunu haber olarak gazeteye yazdık. Birileri çıkar da ona yardım eli uzatır diye.
Birkaç duyarlı vatandaşın verdiği parayla ancak çocuğunun hastane masraflarını karşılayabildi. O kadar… Tüm sosyal medya platformlarında paylaşılmasına rağmen, insanlar sadece “geçmiş olsun” demekle yetindiler. Ya da ben buna görmezden geldiler diyorum.
Biz insanoğlu böyle durumları gördüğümüzde sanki hiçbir şekilde bizim başımıza gelmeyecek gibi davranıyoruz. Bugün O’na olan yarın bize olmaz diye bir şey yok. Her an, her şey olabilir. Allah korusun, belki O çocuk bizim de olabilirdi. Bizler empati yapmayı unuttuk. Bizler yardımseverliği, hayırseverliği, merhameti, acıma duygularımızı yitirdik. Bizler biz olmaktan çıktık artık!..
Acaba bu durumun bugünkü ekonomimizle alakası var mı diye düşünmeden de edemiyorum bazen. Belki de insanlar sadece bu durumda kendini ve ailesini düşünüyor olabilir. Ama en azından az çok yine de birbirimize tutunmamız gerekmez mi? İnsan olmanın bir gereği de toplumun birbirine sahip çıkması değil midir?
Son olarak, Allah bin kere razı olsun ki Sayın Valimiz Tuncer Sonel, bu çocuğumuza sahip çıktı. Bir haftadır beklediğini ve konuyla ilgili kimseden ses çıkmayınca “devletin her zaman vatandaşın yanında olduğunu” bir kere daha gösterdi. Ya devlet olmasa? Ya da devletin başında böyle yardımsever, gündemi takip eden bir Valimiz olmasa biz ne yapabilirdik ki!
İnanın şimdi içim o kadar rahat ki…
