Dokunmak ona bir sevda idi bize.
Bakıyorsun bütün alem sanki senin şimdi.
Bakıyorsun kocaman bir dünya sana ait sanıyorsun.
Gözlerini kapatıp haykırıyorsun, sesini sen bile duyamıyorsun.
Mutluluk bir yerde ise insan denen canlı nerede? Baktığım tanıdığım bu kent, içimde kavgası, acısı, sevdası, mutluluğu olan il, bakıyorum bu il benim ilim mi, almamış aslında içine bir nesli, içindeki eskileri de yok etmiş.
Acılarımız, sevincimiz, mutlu günlerimiz nerede? Acılarımın kulağını çınlattım. Eski bende kalanlar değerli, yaşadıklarım bitti sanıyordum, bitmemiş.
Baktıkca buyüyor her şey. Ben kimse olsamda kimsesizim.
2021 yılında bu kadar vahşet, ölüm, cinayet kadın düşmanı olur mu? Kalkın bağırın ortaya titresenizde korkunuzdan.
En büyük yürek benim sanırdım.. Ama ısınmıyor bedenim, sokaklar eskiden yorganım olurdu, bugün o sokaklar kaderim gibi, ne iş ya?
Sanki yüreğim kayıyor, içimde kocaman nehir. Biz bu sokaklarda, ilde, dostlar biriktirdim, ucuz sahte sızıntı olsada, özledim masum gülmeleri.
Aşkımızı yazardık duvarlara, bugün yazılanlar silindi.
Şimdi yazmakta onu anlayacak yürek yok. Biz kaç gündür milletce yandık. Bir şey yapamadan yandık.
Ve yapabileceklerimizin bugün anlamı yok. Öldü canlılar.
Boşuna kendimizde yaralar açtık, kapanır sandık yanıldık. Öp geçsin masalına inanmış nesiliz de öptüm de, gecenin nevri döndü. Ey sizler, uyandı bilinki yürekler.
Bir yağsa temizlenir mi topraktaki o yanmışlık? İnsanlığa küstü hayvanlar, bitkiler bilin. Sahi ya, bir daha gelir de mühürü alır mı güneş, yada yüreklerde sevda yolu olur mu?
Günlerce Türkiyem ağlıyor, bu kent dediklerimizde yangın. Ben ağlıyorum Ordu, derdimden kederimden. Bütün ülke sustu kirliliğe, yorgun alanlar yürekler, sevdasını kaybediyor insanlık insanına küs Ordu....
Baktığımda adın var bizde, ama biz sendemiyiz o soru işareti.
