Sporun kuralı bu mu, yani ne kadar dirensende, yine kaçtığın yere mi dönersin?
Yani makyaj yapsan da, mutlu görünsen de yaranamazsın idareciye.
Yerinde bir model isim olarak durursun, yaptıkların umurunda olmaz ağaların. Ne kadar içten, ruhen çalışsanda, içindeki seni sahaya özgürce atamazsın.
Şunu unutma hocam, herkes birgün kendine döner de seni kaybeder ne yazıkki idareci beyler.
Yorgun olsan da, kimsenin farkında olmazsın, en özel alt yapı olsa da mekanın.
Sen genç yeteneklere uzat elini, umuda , ileri sürekli diye uyandır, bir gün onlarda alt yapı ne kadar önemli olduğuna açık gözle şahit olacaklar.
Tut elimden diyen alt yapılara uzat ellerini, korkma. Bu alt yapılardaki samimiyetle nedense hep yapmacık oldu, istisna takımlar hariç.
Sen gelen bir gence zorla futbolu sevdiremezsin, içinde aşk yoksa. Bana güven evlatta diyemezsin. Sadece şu, sen bilirsin evlat diyebilirsin.
Eğer ben bu spor aleminde yaşamak isterim dersen, savaşmayı öğrenmelisin. Herkes neden öldürür alt yapısını?
Ama inadına alt yapılar hiç ölmez. Ne acı bir alem bu alem.
Birine bağlı isen öyle ezilirsinki, anlayamazsın. Bazende onlara, hocalara , sporcu canlara bir özgüven gelir ki, uyandığında anlarsın bir rüya...
Vay dersin, ne hoş andı, insan yaşıyor ise o spor aleminde işi içinde özgür mü, yoksa prangalı mahkum mu?
Spor okullarında isimler yazılır, sonra hocaların yüreklerine kazınır. Sonra sevda onlar ile maçlarda başlar. Oysa onlardaki orak gönüller hiç bilinmez. Eğer aileden gelen travmaları yok ise, kimi utangaç kimi kurnaz. Alt yapıda çocuklar özgür. Boşuna yetenek olmayanı zorlarsan dağılır düzen.
Hayatı kim tersten yaşadı, o yüzden sevmediği işleri yaptırmayın çocuklara.
Alt yapı bir dünya arenasında koşuyor, Allah utandırmasın.
