Münakaşaya varan konuşmaları ikisini de takatsiz düşürmüştü. Yonca dedi ki:
“Kalkalım artık. “
“Kalkalım, evet, kalkalım da planın ne?
“Ne planım olacakmış... Akşam oldu baksana etrafa. Yarım saat önce buralar tıklım tıklımdı. Ya şimdi!.”
Birlikte bir dolmuş durağına doğru yürüyüp gittiler.
Yonca, aşkı ile inancı arasında yaptığı tercihinden taviz vermemeye and içmişti adeta.
Ya Kari?
O da bedeli ne olursa olsun Yonca ile evlenmeyi kafasına yerleştirmişti. Bununla da yetinmedi; ailesi ile konuşup sevgilisine uygun gelebileceğine kanaat getirdiği bir teklifte bulunacaktı. Ki, şayet bu teklife de olumlu karşılık vermezse, restini çekecekti.
Hemen o anda Yonca’yı arayarak randevu yeri ve saatini konuşup anlaştılar. …Oteli’nin lobisinde Çarşamba günü saat 18.00’de buluşmak üzere görüşmeyi bitirdiler.
**************
Anlaştıkları gün ve saatte buluştular. Hal hatır faslı biter bitmez, Yonca: “Dinliyorum, buyurun” dedi sevgilisine.
Kari düz konuştu:
“Peki ben senin dinini kabul edersem, kararın ne olur?”
Yonca’dan tek cümle gelir.
“Samimi iseniz neden olmasın. Umarım iyi düşünüp öyle karar vermişsinizdir. ”
Hollandalı, başı ile de tasdik ederek sözünün arkasında olduğunu üstüne basa basa söyleyince, volümü yüksek bir sevinç çığlığı attı Türk kızı.
Kari, sükunetini muhafaza ederek Müslüman olması için ne yapması gerektiğini tarif etmesini istedi sevgilisinden. Yonca, İslam dinine girmek için Hristiyanlıkta olduğu bir dizi ritüele gerek olmadığını sadece ama kalpten Kelime-i Şehadet getirmenin kafi olduğunu ifade etti.
Kari, talebi üzerine Yonca’nın söylediklerini (Kelime-i Şehadet) tekrar ederek İslam’ı kabul ettiğini ikrar etmiş oldu.
Artık evlenmelerinin önünde her hangi bir engel kalmamıştı.
B İ T T İ
