Onları, o yere göğe sığdıramadığınız insanları, sizi hayatındaki hiçbir yere sığdıramadığınızda anlarsınız, ne kadar onların kıymetsiz olduklarını.
Ben deli dolu insanları çocukluğumdan beri, yada Şarkiye’nin suyundan ve huyundan sevdim. Çünkü ne içten pazarlıklar nede cimri. İnsan bazen oh konuştuk çok iyi geldin bana diyeceği omuzlar arıyor. Kibirli insanlara bakın içleri pis, iki yüzlü vede duyguları pislik içinde. Kim sana nasılsa sende ona öyle ol.
Dostluk sadece ona mı ? Koparsa kopart gitsin. Benim güvenme diye sorunum yok şükür, ama insanların güvenilecek hiç bir yanı kalmamış.
Başını hiç eğmeyen, o yakayı yalakalık için asla kilitlemeyen, üç beş mescide için eğilmeyen insanlar nerede, yalakalık lisesi mezunu olmuşcasına gezinen milyonlar var midem bulanıyor. Sanki yalakalık meslek lisesi mezarı gibiler.
Hayat bizlere en çok değeri olmayan sevgiyi, nankörlüğe, sesimizi duymayan nankörleri mi yollar vazgeçeyim diye?
Ne olursan ol, önce nefsine hakim ol. Ona ögretmen ol. Vicdanına öğrenci ol. Hayat derya deniz. Birinin kaşığı ile açılma, bileğini küreğiyle, yüreğini umudunu rüzgarında koparma, anladın?
