Bazı insanlar vardır, ÖZEL'dirler..
Bazı insanlar vardır aranızda, bilmem ne kadar mesafeler, kilometreler, cümleler, şarkılar geçmiş olursa olsun. Böyle insanlar, değdikleri hayatı cennete çevirirler. Dışarıdan bakınca çoğu onlara “ZOR İNSANSIN” der. Onların varlığı size unuttuğunuz ne varsa hatırlatır. Aslında içlerinde başını okşayıp uyutmak isteyeceğiniz küçük bir çocuk saklıdır. Asla size ait değillerdir, uzak çok uzaktırlar ama hep sizinledirler, bilirsiniz, hissedersiniz ve gıyabınızda hep duacıdırlar.
Ve bu bazı insanlar, en çok ihtiyaç duyduğunuz ‘AN’da ortaya çıkarlar, minicik bir hamleyle sizi, yaşadıklarınızı ve hayatı, kısaca her şeyi yoluna koyarlar ! "
Erol Ünal Hocam kolay mı, bir adımla koca ömre kafa tutmak?
Ömre kılıç çekmek yada geçmişi ince ince doğramak.
Ben her adımda her cümlede ilk cümlenin insan olmasına dikkat ettim, aileye, dosta, yarına, olmayana, biten nefese, son cümle ‘Eşhedüenlailahe illallah’ mı olacak mıya dua ettim.
Hatamız olsa da af diledim.
Ama hala Gündoğdu sokakta o yetim babasız Mustafa olarak, 9 yaşımda kaldım. Büyüyemedim.
Ne mi eksikti, evden giderken başımı okşayan o babamın eli..
Onu hep hissettim, o yüzden çocuklarıma of demedim. Bende hep o çocuklarımın yaşında kaldım.
O yüzden o gençliğin insan olmanın huzur evinde olmak istedim.
