Şimdi bütün pencere kapakları kapalı, sanki bütün yaşanmışlıkları gizliyor gibi. Zamanında belki de köyünün en güzel, ihtişamlı ve köyün ileri gelen bir ailesine sıcacık bir yuva olmuştu. Şimdi kapısını açan bile yok. Terk edilmişlik sadece insana has değil ki evler de terk edilir. Yıllar boyu bağrında barındırdığın ve nice sırlarına şahitlik ettiğin insanlar bir gün gelir seni yüz üstü bırakırlar.
Kimler kimleri yüz üstü bırakmıyor ki, evlat anne, babayı, arkadaş arkadaşı, dost dostunu yüz üstü bırakıyor. Birbirine delice aşık olup sevgili rolü oynayan divane aşıklar bile bir bakıyorsun senin için ölüyorum dediği insanı yüz üstü bırakıyor. Gidiyor bir başkasına da aynı teraneleri okuyor hem de hiç utanmadan, yüzü kızarmadan.
Ey ev! Sen yine haline şükret en azından "yıkılmadım, ayaktayım" şarkısını mırıldanabilirsin. Niceleri var ki terk edilmişliğe dayanamayıp yıkılıp, harap olup gidiyor. İnsan mı? O bir süre öldüm, bittim, yandım türküleri söyleyip, ilk durakta başka birini buluyor. Olan terke edilene oluyor.
Ah! Bir dile gelse de yaşadıklarını biz insanlar gibi yana yakıla anlatabilse... Neler neler anlatırdı kim bilir? Kimlere ev sahipliği yaptı, kimler geldi geçti. Kimler burada dünyaya gelip, geçti ve şimdi neredeler.
