Hele bu ilde hele o renkte hele 1967’de ise bu gerçek duygu ne adı, ne izi silinmez. O Orduspor renk mor beyaz, temelinde İdmanyurdu, Yolaç, Ordugücü, Ocak gibi dev sütunları kaldırmak bugün için zor.
Eskiden Orduspor’da Ordulu vardı, kokusu, rengi, sesi ve o müthiş tribün sevdası.
Bugün onun adı yok 52, yok 67 Orduspor olsada; yola bugün iyi niyetle 1967 olan o takımı temsil noktasında olsalar da Orduspor bambaşka bir kokunun, sevdanın adı. Bizler de Ata’mız gibi Orduspor’umuzu da unutmadık.
Unutmaya niyetim yok.
Takım var içinde Ordulu 67 hariç oyuncu yok. Bu ilin çocuğu yok, bakıyorsun takıma onca para akıtan ele, sunulan takımda oyuncu var da öyle bir rengi kaldırabilecek kramplar yok ki,Takıma 7,8 dışarıdan 1 yada 2 içerken oluşan takım Orduspor mu olur? O yüzden idareci bir babayiğit desinki toplantıda, lütfen ciddi bir alt yapı. Ve tesis o yapıya. Ve bir iki Ordulu oyuncu. Transfer, transfer, sonuç takım 3. Lig’de. Aslında 2022’de kimsenin farkı yok kimseden.
Sadece biri daha iyi bu alanda gibi. Transferlerde iyi. Bence bazen şimdi biz spor adamları bir şarkı dinliyoruz ve maziye dalıyoruz önce çayımız soğuyor, sonra da o umutlarımız.
