Şu an gerçekten büyüyorum sözcüklerin düzenbaz soğuğunda. Kendi kavuğunda iki takım, 52 Orduspor,1967 Orduspor. Bozuk cümlelerin yanlış cümlelerinde,bu ilin insanlarına özlem değil nefret kitliyor kelimeler.
Kayıp yüreklerde gibi takımlar iki yönde iki başka çimlerde. Tövbe etmeli Ordu bu prangalı esir misali olmuş takımların sevdanın cam kırıklarındaki yaralanmışlıklarına, daha beter olmadan iki yürek niye olmaz?
Bitip tükenmiş cümlelere rağmen, bu insanların yüreğindeki fırtınanın durması gerek. Sevgi beraberlik büyük buluşma. Benim yüreğimde ki o asi, isyankar menekşe rengi toprağında kan kusuyor acısından, neyin yarışı bu?
Kayıp yılların haritası Ordulumun yüreğinde. Açın masa üstüne serin haritayı bilsin Ordu. Aslında aldırmayayım diyorum da, yar yoksa spor ne ki! Ama aşk yorulma ise burada Ordu, istediği mor beyaz bir beden. Şimdilerde iki takımın ki de kanayan bir şiraze. Ordu’da Orduspor yoksa ha sokakta ha musallada bedenler.
Sabırsız bekleyişin gülen anı olmayacak mı? Spor aşkının artığı asi bir sam yelidir beyler. Bu bedenler yılgın, yorgun uzun yıllar hasret. Bugün titriyoruz aşkın rengin zemherinde beyler. Bu takım bu renk yorgun sevda masalı değil de ne bu ile?
Saat kaç şu an unuttum.
Herkes uyuduğumu sansa da ben yazılardayım. Aylardır uykuya gülmeye hasretim. Ben iki takımın ta ortasında yaşıyorum, tabi ki bu ilin insanına bu yaşamaksa. Biz mor severiz beyaz yanında.
O renk bize can yoldaşı.
