Ne deseler bana insan olma, sevgi verme, emek harcama derim.
Hep o oldum aileme, evlatlarım , dostlarıma. Bugün bakıyor ve ağlıyorum, ne zaman insanlar azda olsa karşısındakine tekerlek oldu diye.
İşte o gün insanlığın tadı yok oldu.
Kimseden beklentim olmadı 66 yaşımdayım inanın.
Ve bana oldu diyen varsa söylesin. Sil baştan yaşayabilsem, dünümü alıpta öyle yaşardım.
Göz yaşına esir edilmiş, düşünceleri eceli olmuşu siz ölümle, cennet, cehennemle mi korkutabilirsiniz.
Be cahil, gerçeği kül etmeden, cayır cayır yanmadan tekrar sen nasıl sen olabileceksin ki?
Bazı insanlara kızma, değmez. İnsanların insanlığa tahammülü varmı ki, muhabbeti ondan bekleyelim?
Kimse bu dünyada yaşamıyor dost, sadece geçip gidiyor.
Bakın tek tek gidiyoruz, sence bu alemde el etek öpmek için sıraya girenler, Allah için o secdeye inme yarışı yaptınız mı?
O yüzden insana iki şey gerek yaşarken aile ve insanlar ile,"HAYSİYET ve ŞAHSİYET..".
