Bu cümleyi her duyduğum anda hemen aklıma şöyle bir düşünce gelir. Helalleşmeyi isteyen kişi herhalde karşısındaki kişiye karşı bir hata veya bir suç işledi ki helalleşme teklif ve arzı yapıyor. Hatalı olarak kendini görüyor.
Toplumumuzun yaşam kültüründe "Helalleşme" anlayışı vardır. İnsanımız bir yolculuğa çıkarken Gerek hac ibadetini yerine getirme öncesinde, gerek misafirlikten sonra, gerek çarşı pazar alışverişte "Helalleşme yapar" yapılan helalleşme her iki tarafı manevi olarak rahatlatır.
Çünkü bir yolculuğa çıkılıyorsa, dönüp dönmemek gelip görmemek vardır.
Çalışmak için gurbete gidildiğinde, bir yakınına misafir olmuşsa oradan ayrılırken, bir kimsenin aleyhinde konuştuğunda hep "Helalleşme" anlayışı vardır.
Hatta insan ömrü ilerleyip, ölümü yaklaştığını anladığı zaman, Ahirete rahat gitmek, yüksüz ve günahsız gitmek için, üzdüğü, maddi ve manevi olarak zarar verdiği insanlardan özür dilemek, kendini rahatlatmak için özür talebinde, af talebinde bulunur. Kendisinden af dilenilen, helallik dileyen insana da ayıp olmasın diye genelde "Helal olsun" denilir.
Helallik toplumumuzda, toplumumuz iletişiminde güzel bir davranış biçimidir. Bu davranış biçimi de insanımızın manevi değerlere önem verdiğini gösterir.
Lakin bu "Helalleşme" dinimizde ciddi bir iştir. Helal et! Demekle kişinin gönlü helal etmiyorsa helal olmaz.
Toplumumuz hoş görülüdür , öyle basit hatalar için "helal olsun önemli değil" der. Ancak ciddi olarak helalleşmeyi gerektiren maddi ve manevi yıkım söz konusu ise orada bedel istenebilir. Bir insanın maddi ve manevi istikbalini karartmışsan o kişiden nasıl "Helal et! deyip İşi nasıl hafife alacaksın?
Hakikaten bu helalleşmeyi ciddi bir şekilde özen gösterenler de vardır. Helalleşmek isteyen kişi karşı tarafa maddi ve manevi bedel ödemesi gerekebilir. Böyle bir helalleşmede ancak gönüller bu şekilde rahat olabilir.
Haram ettikleri hayattan sadece "Hakkını helal et!" demek yeterli olur mu ?
