Gelmeyecek bir hayatın ucunda olan gençliğinizde, Allah kimsenin eline düşürüpte kapıya bizleri baktırmasın. Ben diyorum ki; bazen niye hep iyiler hasta, yorgun, perişan , gamsız, sefa içinde, arsızlarsa sağlam.
Hep mi kötülerin gemisi okyanusta yürür bu yaşadığımız dünyamızda?
Bizi biz yapan bu hayatta yaptıklarımız dır da, insan kazanarak değilde, kaybederek öğrenirse ondan.
Bazen geçmişini, çocukluğunu, mahallenin özlersin, arkadaşlarını , senden hayatını çalanları, ölenleri, aileni ve acılarını özlersin.
Çöpe attığın her şeyini, darıldıklarını, arkanda bıraktıklarını, onlar tekrar geri gelmeyecek çocuk... Ama özlersin. Ruhu kirli ise insanın kalbi ayar tutmaz. Zor şey insanlık, dürüstlük, iyilik, güzellik, ne istersen bu alemde olda, ne olur sakın asla namussuz olma.
