Bazen inandıklarını, yanında olmaktan gurur duyduklarını, bir makam yada mevki ile olunca bazen tanıyamadıklarını, aslında biz Şarkiyeliyiz biliriz bunları üzülürüz istemeden..
Evet işleri bitince kibrin rüzgarına kapılmışları hayatım boyunca sevmedim.
Ben kibre paraya savaş açmış bir baba evladıyım, insan benim için çok değerli. Ben yalnız büyüdüm.
Yüreksiz insanlar benim için hep küreksiz eski kayık gibidir. Onlar ile bir yere gidilmez. Duygularında boğulursun, ha gi yaşta olursa olsun insan hep çocuktur, ağlar iken sessizce..
Duvarlar soğuk olsada bazen yaslanmak için dost bildiğin makamdaşlardan çok sıcak olur. Üstelikte güvenli.
Kendini bazen kaybeder insan özelliklede makamlarda, kendine de hayran sanır herkesi, konuşulanları o değgil biz duyarız gidince. Kulaklarımızı kapatsakta. Sen birini biriktirdim dersinde biri cebindeki olur biride gerçekten yüreğinde. Her şey unutulur da vefasızlık zor. Güvenin biterse bedene tekrar dönmez.
İnsanın sermayesi serveti değil karakteridir, onu kaybetme yeter. Duygular, sevgi eceli ile ölmez, onunda bir katili vardır.
Her darbe , hainlik , satılmışlık seni büyütür usta bir talebe eder. Kazanması yıllar alır ama kaybetmesi ise saniye.
Güvense, sen kaybetme bırak, kaybedersede gülme. Acısı , yarası hiç unutulmaz. Aslında bilki herkes ederi kadar zaten.
