De baktığımda çift insanım sanki, ruhum başka bedenim başka yaşamaya hayran. Önümde duran şu binlerce kapalı kapılar, bir açılıverse diyorum her gece merakımdan ve görsem diyorum ne var orada.
Zifiri karanlıklar yada nur saçan yollar mı?.
Akan o berrak cennet suları, bir yanda dünya malına esir bedenlerimiz mi?
Hırs, arzu ve şehvetin kucağında Hasan Sabbah misali yaşayanlar, dünya benim der gibiler...
İşte iki insan ve ben.
Bir yanda sabaha müjde yollayan güneş, öte yanda kötülüklere perde olan gecem.
Tıpkı ruhum ve bedenim misali yaşayan ölüyüm şimdi. Kalbimde imanı arayan duygularım..
Vücudumda günah yapışmış bir kaçta olsa kir. Yıkansak çıkmayacak bir iz gibi.
Ey alemlerin en ufak zerresine; kudreti ile can veren ALLAH’ım, bu bataklıktaki kuru cesetlerimize sen tertemiz bir nur yolla.
Ki o zaman biz , ben olabilelim.ki ben o zaman insanım diyeyim.
Bir hiçim şimdi ben.
Göz yaşlarımızın arkasına saklanmak bile, içimdeki o isyanıma olan kinimi durdurmaya yetmiyor.
Ben insan olarak yaşamak istiyorum ne arzuların ne şehvetin arzusunda. Kul olmak öyle yaşamak, tertemiz bir ruh halimle.
Çok şeymi istiyorum?
Bugün, 8 Mart 2026 Pazar
