Öncelikle o kocaman Ordu, Orduspor yüreğini öperim. Bunca boşluğun içinde, o koltuğun üzerinde koca yürekle oturmak, maddi manevi bu mor - beyaz sevdaya el vermek bu ilde yukarıdan, aşağıdan say 7 kişiyi geçmez.
O yüzden geçen haftaki maça üzüldük oda kendini bildi ve istifa etti.
Ama sana hep derim 1970’den beri bir çok başkan, idareci ile, maçlar yaşamış, gözyaşları, kahkahalar bu kulüpte yaşamış, rabbim bana hizmet etme şansı vermiş ve ben sana 1980’den beri ıslık mesafesindeyim.Bu günlere, maçlara çokta üzülme bu yanlışlığı yapan, sebebi olan takımın baş elide, sabah yazmış insan gibi, elveda demiş. Onu da tebrik ederim, herkes her sahaya istese de, ben olayım dese de iyi niyetle olmuyor, olmaz.
İsa’m, yıllarca bu sahalarda olduğum can evlat bütün tecrübemle bunca yıl uzak durduğum bu idarecilik, vede bu olmayan spor dünyasına sen iste yanında olur vede gelirim. Niye dersen biz senle 90’da 2000 binlerde bile o sahalarda idik.. Bugün olanlar 3- 5 kişi hariç yoktu.
Büyük camiaya lider olcak insanların Necip Cemal, Aydın Yıldırım, Üstün ve Fikret, Öner, Turgutlar gibi yüreği olmalı..
Gerisi zaten hep mor ve beyaz başkan. Allah var yüreğinde sakın üzme kendini, seni ekibi gören rabbim var, biraz sabır.
Rabbim, bundan sonra hayırlı günler ve haftalar nasip etsin.
