Kırmızı çizgisi olur insanın, benimki de gençlik ve sporun icindeki o mübarek evlatlar. O gençlik bu ülkemin açan gülleri olacak, ne kadar olacak onu bize zaman nakış nakış işliyor, bu nakışı içine ben 94’te sayın Köksal ve Bodurla bu eski kulüpte bulduğum gün bu aşkın büyüklüğü başladı.
O büfenin tostu, toplantılarda en lezzetli yemeğimiz olurdu.
Osman ağabeyim müdür, Necip hocam teknik adam, Fikret hocam menajer, onların o sınıfında öğrenci olmuştum, üzerimde bin bir emekleri var.
Bir gün Fikret ağabey dediki artık bu iş senin, menajerlik yaşım 25 korktum ama Osman ağabey ve Atilla’nın babası Yücel amca ile çok konuşur, ne ,nasılı nelere dikkat etmemin doğruluğunu anlatırdı kulüpte.
Nurda uyusun, hele Ayvaz ağabim, Aydın hocamın emeği çok, sonra Üstünlü, Fikretli yolculuklar tam 40 yaşıma kadar orda oldum, idareci, sorumlu, alt yapı sorumluluğu, alt yapı tesisi yaptık Turgut hocam ve ekiple, yıkılışını göz yaşı ile izledim, o yüzden o yeni stad bizlere gözyaşı verir.
Bugün iki takım iki güzel insanlar ağırlığın altında mesele Orduspor, onu iyi bilen olmak, içinde oynamak, yaşamak idareci olmak muhteşem, bu konuda sayın Bahtiyarın ve Şükrü beyin buradaki emekleri satırlarını unutmam.
Ama bugün eksik olan en büyük hatası kulübün değer verilmeyen alt yapıya olan yatırımın olmaması. Aslında en mühim olanı bu kapı, değerler.
