Ne, nasıl bir duygu korku, valla bilmiyorum. Bunu anladığım o gün annemin, sonra cici annemin ölüm anları idi..
Korkumu idi o his, yoksa sevdiğinin elvedası mı bana, bilemedim, anlayamadım..
O gün benim sanki öldüğüm gündü. İlkkez korktum o gün.. Karşımda annem ve ben çaresizdim, bir kör kuyuya düşen gibi idim, korkum everesti..
Ben korkuyordum, anam ve çaresizliğim, çanım kopuyordu, acım çöktü. Ben canlısı idim, ölümü o an bilmiyordum. Yatan annem çaresiz biz ve tıp, çare yalnız rabbim. Canı veren de isterse alacak olan da Rabbimdi. Sabır bize, sessizlik bize kalmıştı.
Ve annem ve cici annem gitti, kaç yıllar geçti ben hala o acının kollarından kayamadım, kalamadım.
Nurda uyu anam, cici anam... Hala yüreğim âğlıyor...
