Aleme rahmet oldu O Muhammed Mustafa,
Tâbi ol ki sen O’na bulasın çokça safa.
Hakikat davasını yaydı bütün âleme,
Adalet güneş gibi son verildi mateme.
Katı kalpler irkildi, susamıştı güneşe,
Küfürler tepetakla geçiverdi inişe.
Ne kadar sorun varsa hepsine çözüm bulur,
Allah’ın iziyle onun dediği olur.
Geçici olan değil kalıcı olan gerek,
Bunu anlamak için vermeli çokça emek.
Soruyordu insanlar hallerimiz nolacak?
Muhammet geldi ya derde deva olacak.
Çoğu zaman olur ki, karnına taş bağlardı
Yanlışları görünce hüzünlenip ağlardı
Bizler onun ümmeti dünyaya çok meylettik,
Elde edelim derken eldekini kaybettik.
Bu ne hazin manzara, bu ne korkunç bir durum,
Eğer dikkat etmezsek yolun sonu uçurum.
Mekke mihrap olmuştu, Medine de bir minber,
Bütün dünya bir mescit, kürsüdeki Peygamber.
Bunu böyle resmedip bir hayal kuruyorum,
Sen nerdesin ey nefsim diyerek soruyorum.
Azgın nefisler için neler demedi bize?
Kulak vermedik O’na, çıkamadık bak düze.
Cahil toplumlar gibi mal sevdasına daldık,
Kucaklarken dünyayı yolun başında kaldık.
Ne mallar ne de şöhret mutlu etmedi bizi,
Tonlarca günahımız yan yana dizi dizi.
Zenginleri uyardı, aman ha dikkat edin,
Mal büyük bir fitnedir, dosdoğru yoldan gidin.
Çok malın olsa bile huzur vermez ki sana,
Alır seni emrine cefadır çıkmaz cana.
