Öğretmenim! Sen benim, azığımsın, aşımsın,
Bel ki de hayattaki, en büyük yoldaşımsın.
Tutuyorum elinden, anlıyorum dilinden,
Senin bütün emeğin, işte bende biriken.
Işığımsın sen benim, bil ki varlık nedenim,
Bana yol göstermezsen, neyi nasıl ederim?
Gök yüzünde güneş var, yer yüzünde sen varsın,
Bana hiç kimse değil,
gerçekten de sen yarsın.
Açtım bağrımı sana, her şey ekebilirsin,
Etmem ki şüphe senden, çok şey dikebilirsin.
Helal, haram öğrettin; adam ettin sen beni,
Hayata uygularken, takip ettim ben seni.
Nice körpe yiğitler, ellerinde büyüdü,
Hizmet için millete, dört bir yana yürüdü.
Çok öğretmenim vardı, saygı ile anarım,
Vefasızlık yapmışsam, işte ona yanarım.
Ölene rahmet olsun, duranlara selamet,
Haklarını almışsam, Rabb'im beni sen affet.
Göklerden ilim aldın, yerlere irfan saldın,
Cehaleti yok edip, her gün derine daldın.
Sen nur saçan bir ışık, ben ilme susamışım,
Sensiz geçen günleri, ben nasıl yaşamışım?
Önümden yürüdükçe ben ardından gelirim,
Sözüne başlamadan diyeceğini bilirim.
Yüce Allah’ım benim, ilmi emreder dinim,
Peygambere varissin sevgili öğretmenim.
Sadece ilmin değil, ahlakınla örneksin,
Edep ve irfanınla sen gerçekten bir teksin.
Çok öğretmenim vardı, saygı ile anarım,
Vefasızlık yapmışsam, işte ona yanarım.
Ölene rahmet olsun, duranlara selamet,
Haklarını almışsam, Rabb'im beni sen affet.
Her yere birer okul, yanlarına camiler,
Öğretmen ve imamlar, toplumu eğitcekler.
Evde iyi bir ana, okulda da öğretmen,
Hizmet ehli bir imam, böylece hizmet tamam.
Saygım sonsuzdur Hocam, önünde diz çökerim,
Sağlık ve huzur diler, ellerinden öperim
Öğretmenim sen benim, ışığım ve hızımsın,
Millet lidere muhtaç, bana da sen lazımsın,
Gönlüm teslimdir sana, çünkü alın yazımsın.
