Bir varmış, bir yokmuş, zamanın birinde bir adam varmış. Bu adam, bir gün pazara gitmiş. Bir de bakmış ki, adamın biri:
- Güzel sesli bir kuğum var, yok mu alan? Diyiyormuş.
Adam, kuğunun bu kadar övülmesi karşısında dayanamamış ve fiyatını sormuş. Satıcı, çok yüksek bir para istemiş. Adam, şaşırmış:
- Kardeşim, sen bana koyun mu satıyorsun? Çok pahalı, ben bu parayı vermem.
Satıcı:
- Ah dostum! Sen, bu kuğunun sesini bir dinlesen... Kara ormanın kara bülbülünün sesi bile onun yanında çok kötü kalır.
Adam, kendi kendine “Şu kuğuyu alayım. Dostlarımı çağırayım. Güzel bir ziyafet eşliğinde, kuğunun şarkısını dinleteyim.” Diye söylenmiş. Parayı satıcıya vererek, kuğuyu satın almış.
Adam, büyük bir keyifle kuğuyu alıp evine götürmüş.
Hemen o akşam, büyük bir yemek şöleni düzenlemiş. Uzak yakın dememiş, bütün dostlarım evine davet etmiş. Yemeğin ortasında, güzel sesli kuğuyu getirmiş:
- Evet, şimdi de kuğum sizlere şarkı söyleyecek, demiş.
Herkes derin bir sessizlik içinde, kuğunun şarkıya başlamasını beklemiş. Fakat, o da ne? Kuğu, hiç sesini çıkarmadan duruyormuş. Adam, öfkelenmeye başlamış. Ama, biraz daha beklemek gerektiğini düşünmüş. Ne var ki kuğu, hiç ötmemiş.
Buna çok sinirlenen ev sahibi, hizmetçilerine emretmiş:
- Şunu derhal kümese atın. Onu cezalandıracağım.
Adam, o günden sonra, kuğuyla hiç ilgilenmemiş. Fakat, bir akşam, çok güzel bir ses duymuş. Dikkat etmiş, kuğunun sesi olduğunu anlamış. Hemen kümese koşmuş. Zavallı hayvan, ağır bir şekilde hastaymış. Öleceğini anlayan kuğu, son şarkısını söylüyormuş. Adam:
- Ah kuğu! Senin bu kadar güzel bir şarkı söylemen için, böyle ölümünün yaklaşması gerekiyormuş, demek ki. Bunu baştan bilseydim, daha o akşam, senin boğazını sıkar, ne yapar eder, sana şarkı söyletirdim. Böylece kendimi de, seni de başkalarına karşı mahcup duruma düşmekten kurtarırdım.
Kuğu ise, şarkısını bitiremeden ölmüş...
(Avrupa masalı)
