İsminin başında ne olursa olsun sonrası Orduspor ise, o başkan ve idareciler için şereftir. Orda idareci olmak o havayı koklamak, çalışmak, oynamak her faniye de nasip olsa keşke.
Mor ve beyaz rüya aleminde başkanı idarecileri, menajeri, çalışanları teknik ekibi olmak bir şereftir bilene. Ve bu takımda idarecilik ilkokula giren çocuk misali eder insanı.
Burada olmak onur oldu bize. Bir de gururu var, bir de değeri bedeli. Tek kişinin cebine yüklenmek bence adil değil. Bu yazımı 67 Orduspor - Darıca maçını izlerken kaleme aldım. 9. dakikada gol bulup bir dakika sonra rakibe buyur gol at diyen defansı burda gördüm. İnsallah hatanın kaynağını bundan sonra örterler. Bugün bu il Şükrü beye, Savaş beye bin kez teşekkür edip minnet duymalı.
Bu takımları karanlıklardan aydınlıklara çıkardıkları için. Lütfen alt yapı fabrikaları seri üretime açılmalı iş olsun diye değil, yetenekler olsun diye.
Ama birde maçı evden izlerken yüreğim hancerlerde tribünler bomboş. Ah ah bu stad buraya neden ucube gibi yapıldı, burada kocaman park olarak kalabilirdi.
De yansak ne olur üzülsek kimin umurunda. Maçı izliyorum ilk yarı heyecansız 2 gole rağmen. Sanki ortada sıçan misali maç.
