İsminin başında ne olursa olsun sonrası Orduspor ise, o başkan ve idareciler için şereftir. Orda idareci olmak o havayı koklamak, çalışmak, oynamak her faniye de nasip olsa keşke.
Mor ve beyaz rüya aleminde başkanı idarecileri, menajeri, çalışanları teknik ekibi olmak bir şereftir bilene. Ve bu takımda idarecilik ilkokula giren çocuk misali eder insanı.
Burda olmak onur oldu bize. Bir de gururu var, bir de değeri bedeli. Tek kişinin cebine yüklenmeye bence adil değil. Şu an 67 Orduspor Darıca maçını izliyorum,9
dakikada gol bulup bir dakika sonra rakibe buyur gol at diyen defansı burda gördüm.İnsallah hatanın kaynağını bundan sonra örterler. Bugün bu il Şükrü beye,Savaş beye bin kez teşekkür edip minnet duymalı.
Bu takımları karanlıklardan aydınlıklara çıkardıkları için. Lütven alt yapı fabrikaları seri üretime açılmalı iş olsun diye değil, yetenekler olsun diye.
Ama birde maçı evden izlerken yüreğim hancerlerde tribünler bomboş, Ah ah bu stad buraya neden ucube gibi yapıldı, burası kocaman park olarak kalabilirdi.
De yansak ne olur üzülsek kimin umurunda.
ŞÜKRÜ BEY VE SAVAŞ BEYE
Bu ilin spor eksikleri, sevdalıları gerek spor hayatları içinde gerek nasıl bir idare ile bu işte olduklarına iyi bakmaları şart.
Bugün sahipsiz yada iş olsun diye birilerinin elinde belki amatör alanda heba olacak ola. Gerek 67 gerek 52 Orduspor ismi ile iki amatör takımlarımızın isimlerini verdikleri bu takımlar iyi birer insan elinde bu ilin alnında bir ışık gibi spor sevdalılarına sahalarda döndü, o yüzden Şükrü beye ve Savaş kardeşime Ordu’da spor adına teşekkür ederim.
Tam bu kulüpte 20 yıl idareci menajer sorumlu olmuş biri olarak Ali Ataoğlu ve ondan sonra gelmiş başkanlara minnetle sevgi ile teşekkür ediyorum. Bugün elimizde iki insan bu ilin sporunda onları kırmayalım...
