Bu alemde herkes inanın kendine yakışanı yaptı.
Beklemenin tek ayakta yada eşikler de bekleme anı gibi. Durmayan acılar sence hangi renk bacım?
Yada alın yazımız, kaderimiz hangi renk? Bak yokluğumda herkes nasılda el oldu.Şimdi kime yaslayabilir sırtımı gardaş?
Yada derdimi kim yazsın? Her şey olmaz mı, büyümez mi?Ama bunlar gelir geçer de, hayat hep bize kalır. Sağanak yağmurları getirecek o rüzgarlar da.
Sonra damlalar ve o ustanın şiirleri, mısraları, sevdası, vefatını bize duyguları olacak.
Bin türlü dert çekenler var, ama hala ona dağ gibi yük yüklüyoruz.Vefasız yürekten vefa umuyoruz çok garip.
Kibritten önce sönmesin o kadının gülüşleri de. O an üşürsün vede şairlerin şiir ve gülüşleri kibrikten önce sönmesin kadınlarımızın gülüşleri, üşürler o vakit, vede bütün şiirlerin elleri üşür.
Bazı yüreklere değerle gidilir, onlar iz bıraktı, değmeyenler ise bende yaralar açtı.
Aslında kusur bu yetimde değildi ve sonunda bak, herkeste kendine yakışanları yaptı.
