Ben o masadan çıkıp, odama gelince bir çok şey geçti gözümün önünden onca dost, onca yapılanlar, onca yanlışlar, bir çok kişiye yaptıklarım için sevincim, yada yaptıklarıma değmeyen için hüznüm.
Onları içime atıp, hafızamı dolduracağıma gönlümdeki insanları da, kötü ise bundan sonra temizlemeyi, bakın o tezekler bile toprağa girince faydalı olur iken, faydasız bazı bedenlerin artık temizlenmesini bu bedende hak ediyor dedim.
Onlardan uzak olmak, yürümek, isteklerine istediklerini bilmeyen yanlarına, cevap vermeyi bir an bırakıp, benim ne yaptıklarımın , geçmişimden doğru ve yanlış ne ise onların içinde gururlanma. Kendim için kim ne derse desin, kendime onur sayıyorum.
İçime bundan sonra cacık bile olmayacak bedenleri koymayacağım.
Onlarla bundan sonra işim olmaz.
Kendimi de üzmeyeceğim.
Ben, beni ve kendi doğrumu dinleyeceğim.
Mezarımda ki yerimde huzur içinde olmayı, yaşarken gerçek dostlara koşmayı, sallama insan yerine, demlenmiş gerçek yürekler ile olmayı seveceğime söz verdiğimden beri acım azaldı. Safram gibi onlarda benden çıkıp gitmeli.
Canım acımıyor şimdi.
Ve o safraların uzağında olunca da huzur da başka, dost başka, dostla dostluk başka oluyormuş.
Allah’ım şükür, hep yanımda oldu sanki meleklerin.
Muhtaç etmediniz beni hiç namerde, başımızı hiç bükmeden can verdinya şükür Allah’ım.
Bundan sonra da koşumuz insan olacak
