Sen gülenlerin mutlu sanma. Gülmek bir derdi örtmek içinse evetçiler her güleni mutlu sanma.
Benim kalbim nedense hep kırık, babamı kaybedince başladı.
Ama 9 yaşımdan beri insanlığımızı da biz koruduk, onu asla hiç bir bedel alamaz.
Ben onur gibi, gurur gibi adamlık gibi özeli itina ile saklarım.
Hayat doğru cevabı olmayan bize bir sınav.
Hep kendim oldum kimseye bir gün özenmedim.
Helal mi ? O bugün yok. Lira kursak gibi günahtan önde değer.
Dün yoktu.
Şimdi bak çayım yarım kaldı. Soğumasın birde çocukluğumda Şarkiye’de.
Mutluluğum çocukluğumda, çocukluğum ise Şarkiye’de. Gülüşüm kayıp, bulan getirebilir mi çocuklar? Ççocukları uyarın gece bozuk, gündüz bozuk, yaşam bozuk, eğitim bozuk, gülmek mi işte o zor.
Korkalım ey insan diyecek ve kimse o cümleyi üstüne almayacak. Yıldızın kaymasın çocuk, onu tut.
Diploma ile insan, makam, mevki olunmuyor. Orda eğer aşk yoksa insanda yoktur.
Şükür çalmadım, haram yetim hakkı yemedim, sadece kendimizden ve ömrümüzden yedik.
ÖZLÜYOR İNSAN
O geçmişteki futbolu özlüyor insan. Bugünkü topal ördek futbolu değil.
Bir delirsede çıkıp gelse 70’in 80’in 90’ın sporcuları. Bam yeli ile yada dolu dolu yaparak. Nazar alırdı onca yetenek. Şimdi çırpınıp yenilense o günkü futbol.
Bizde tek tek toplasak yetenekleri. Yine yağsa futbol dolu çocuklar. Düşünürken o yetenekleri bir an elime konsa diyorum kelebek misali. Ve bu il o yeteneklerinizin ateşi ile ısınsa.
Ben inanıyorum bir gün o yetenekler kükrer bu ilde ay güneş misali ve sahalara dökülür yıldızlar.
