Kurt, ormanlarda, dağlarda dolaşıyordu. Vakit öğleyi geçmişti. Karnının çok acıktığını hissetti. Canı, bir kuzu çekmişti.
Kuzuların, suyun başına geleceğini biliyordu. Yavaş yavaş, dereye indi. Derenin aşağısında bir kuzu gördü. Yanına gitmedi. Kaçabileceğini düşünmüştü. O yüzden, bir bahane bulup kuzuyu yiyecekti.
Kuzu, su içmeye başladı. Kurt, bahanesini bulmuştu:
-Kuzu, suyumu bulandırıyorsun?
Kuzunun içi titredi, aşırı derecede korktu:
-Hayır, ben senin suyunu bulandırmıyorum.
-Gevezelik etme!
Kuzu:
-Fakat, nasıl olur, ben seni alt tarafındayım. İstesem de, senin suyunu bulandıramam ki.
Kurt, kafaya koymuştu ya, başka bir bahane buldu:
-Geçen sene bana hakaret etmiştin! Dedi.
Kuzu, şaşkındı:
-Nasıl olur, ben daha beş aylık bir kuzuyum.
Kurt:
-Öyle ise, bana sövüp sayan ağabeyindi.
Kuzunun şaşkınlığı daha bir çoğaldı:
- Benim hiç kardeşim yok ki.
Kurdun tepesi attı:
- Ben anlamam, sen suyumu bulandırdın, bana küfrettin, seni yiyeceğim.
Zavallı kuzu, artık ümidini kesmişti.
Kurt, kuzuyu alıp ormana götürdü, iştahla yedi.
(Avrupa Masalı)
Kurt kuzuyu yemeyi aklına koyunca, sudan bahaneler ileri sürer.
