Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken, küçük bir ülkenin bir padişahı varmış.
Bu padişahın çok güzel bir kızı varmış. Fakat, huyu hiç güzel değilmiş. Çok gururluymuş. Herkesi, küçük görürmüş. Kendisinden büyük olanlara bile saygı göstermezmiş.
“Benden güzeli yok.” der, burnu havalarda dolaşırmış.
Kendini çokça beğenen bu kız, ona buna bir takım aşağılayıcı sözler söyleyerek kötü davrandıktan sonra padişah babasına gelir, sanki başkaları kendisini küçük görmüş gibi şikayet edermiş:
-Benim canım babacığım. Şu insanlar ne kadar da kötüler. Kime bir şey söylesem beni yanlış anlıyor. Artık söylemeden edemeyeceğim baba, bir tek arkadaşım bile yok. Herkes bende bulaşıcı bir hastalık varmış gibi köşe bucak kaçıyor...
Padişah, kızının haline çok üzülmüş. Bir baba kızının durumuna nasıl üzülmesin! Bilge birini çağırtmış ve ona:
-Kızım, hâlinden çok şikayet ediyor. Kızımı birkaç gün gözleyiver de işin aslı neymiş? Bana bildir, demiş.
Öç beş gün güzel ve kibirli kızı sezdirmeden izleyen akıllı kişi, padişaha şöyle bir öneride bulunmuş:
- İzin verirseniz, kızınızı hayvanat bahçesine götürüp orada izleyeceğim.
Padişah, ne desin? Elbette, hemen izin vermiş.
Akıllı adam ile güzel kız, bir hayvanat bahçesine gitmişler. Kız, dolaşırken bir tavus kuşu görmüş. Rengarenk tüylerine bayılmış. Tam bu sırada tavus kuşu ötmüş. Çok çirkin bir sesi varmış. Kız, oradan hemen uzaklaşmış. Biraz ötede bir bülbül görmüş. Bülbülün sesine hayran kalmış ama onun da görüntüsünü hiç beğenmemiş. Hayvanat bahçesinden çıkmışlar. Yolda yürürlerken bilge adam:
- Güzel prenses, herkes her bakımdan güzel değildir. Her varlığın çirkin ve güzel özellikleri vardır. Tavusun görünüşünü çok beğendin, ama sesinden hiç hoşlanmadın. Ardından bülbülün sesi ile kendinden geçtin ama, onun da dışı görünüşünden hoşlanmadın. Düşün ki, insanlar bülbüller üzerine ne şarkılar söylediler, ne şiirler yazdılar. Lâkin, tavus kuşu ile ilgili ne duydun? Bak nazlı prenses. İnsanlar da böyledir. Dış görünüşü nice güzel insan vardır ki, sözleri ve davranışları ile herkesi kendilerinden uzaklaştırırlar. Ama haberleri bile olmaz. Eğer arkadaş edinememişsen, bunun sebebini kendinde aramalısın.
Padişahın güzel kızı, akıllı kişinin bu sözlerinden gereken dersi almış. O günden sonra, kimseyi kırmamış ve bir çok arkadaş sahibi olmuş...
(İran Masalı)
