İyilik bulaşıcıdır. Aslında bulaşıcıda olmalıdır. İyi insan aslında merhametli de insan… Merhameti olabilmeli insanın, kimseye zararı olmamalı. Şu dönemlerde aslında en çok ihtiyacımız olan şeylerden biri de bu sanırım.
İyilik yaptığımızda karşılığını bir dua ile alabilmek, dünyada bunun kadar huzur veren şey yok. İnsanoğlu, özü itibarıyla iyi bir varlıktır aslında. Özündeki bu iyiliği işine, eşine, hayatına, yoluna, yoldaşına taşıması da gerekir. İnsanoğlunun özünde olan iyiliği hayatına taşıyamaması da kendinden gelir. İnsan güzel olmalı, güzel ahlaklı olmalı. Allah, güzelliğin kaynağıdır. Tüm güzellikler O’ndan neş’et eder. Güzelliğin Allah’tan geldiğini bilip yolunu aydınlatmalı. O yolu karartan olmamalı.
Ama ne yazık ki birçoğumuz unutur. Kendisini unutur. Haddini ve hududunu unutur. Her haddini bilmezlik aslında unutmanın sonucudur. İnsanoğlunun unutması sadece dışındaki varlıklarla sınırlı kalmaz. Bizzat kendisini unutur. Bu unutma o dereceye varır ki, artık kendisine “şah damarından yakın olanı” unutur. Unuttuğumuz da işte o zaman korkulan oluyor. Maalesef çoğu zaman kavgalar, cinayetler ve bunun gibi birçok şey istemediğimiz olaylar duyabiliyoruz. Buda fazlasıyla rahatsız ediyor. Allah’ın bizi gördüğünü unutmasak aslında tüm sorunda çözülecek. Her insan özünde ki iyi tarafını kullanabilse toplumda sorun da yaşanmayacağını düşünüyorum. Nerde olursanız olun yalnız, daima Allah’ın huzurunda bulunduğunuzu unutmazsak çok daha güzel olacak.
