Ben 65 yıldır olduğum bu harika ilde bir demir attım, kendi ilimde oldu hep kalmak hesabım, ama bana denilen sabır, su akar yolunu bulur da aslında yüreğindeki lağımla yolu bulanlar varda o yol bizim sokak değil.
Boklu deremiz varda onların yürekleri yanında zemzem suyu.
Biz tertemiz şarkiyeliyiz, boklu dereli bin şükür.... Bu mahalle evlatları o yolu kullanamazlar, onların o cambazlıkları olmaz.
Düğmeleri yalnızca Allah’a iliklenir namazda, yaşamda, adamsa.
Belki onlara göre yanlış ama bence doğru bağlı olur, birilerine bağlanmaz.
Yıllarca bu böyle, babamızdan gördüğümüz, büyüklerden öğrendiğimiz ders bu.
Allah da nasip etmesin.
Bu ildeki çoğu insanın kavgası hayatla, kendi ile, ailesi için. Yazık olan bu. Torpile, yakına yenilmiş yürekler çok. Yazık değil mi, hep böyle oldu sessizce.
Allah biliyor iyiyi de, kötüyü de, helali de, haramı da. Bazıları bu milleti saf aptal sanıyor, yada o işsiz, aşsızları yok.
Bende ailemde kendimi, ailemi, çocuk ve torunları, dost bildiklerimi düşünüyorum sanırken etrafımdaki onca çaresizin göz yaşında boğuldum her gün.
Yeniden reset ettim yüreğimi, kime değer vermişiz ya diye. Hala o eğitimde, sporlu günlerde, sosyal paylaşımda, dostlukta, arkadaşlıkta kalmışım, çok gerilemişim.
Benimki hakiki bugünde serap...
Ben yeter ki ben kalayım, gerisi fiso.... Artık yüreğim evim, evlatlarım, torunlarım, sevdiğim dostlara aksın.
Gerisi bomboş bir düş.
Hayat çok çabuk savrulur iken, ben ne yapıyorum? Ben, gelecek bende çözülür derken öyle değilmiş. Öyle uçmuş ki hayat denen alem, ışık mesafesi sanki. Zaten hayırlı rasla tı da hayatta olmaz ki.
Üzerime gelindi mi gözüm döner, ben sakin olsam da çok iyi olsam da yanlış beni yorar, kahreder. O an gözüm görmez.
Bakın insanlığa renkli mi hayatları, yok. Heyecan var mı, yok. Biz insanlar misali denize ırmağa akan nehir misali ayrıyız.
Ben bu makamlarda oturupta, insan denen en muhteşem varlığa tepeden bakan kimse Ordu unutma.
Şimdi bakmayın bu ilin gülen yüzüne, uzanan eline, sessiz oluşlarına o fırtınayı görünce anlar her biri, içindeyim ben.
Yarın ola hayrola.... Ordu unutmaz.
