Toprak sahalardan geldiniz, çamurlu, kumlu kötü zeminlerde bugüne geldik biz o gün öğrendiklerimi kayıp ede ede. Biz beton sahalarda aldık yetenek dersimizi, o yeteneklere o günlerden. Düşen dizi kanayan, bir elinde yağlı ekmekle top denen çocukluğum nerede? O dizleri kanamış, bir elinde yağlı ekmekli, kitapları fırlatıldı, ezanı duymayan, topları patlamış, çocukluğum, nerede? Mahalle maçlarımız, aileden gizli, gazozuna maçları özlemeyen var mı bizim nesil?
Güneşte yanmış, yağmurda ıslanmış, hasta olmuş ama sürekli top peşinde olmuş çocuklardık. Özgüvenimiz vardı, mutlu idik o çamurlu sahalarda. Sosyalleşiyorduk ve büyüyordu bilmeden. Arkadaşlık üst düzeyde. Buyük kulüpler cocukları mahalle maçlarında keşfedebiliyorlardı, çoğu giremiyordu ne kadar iyi olsada. Bugünki nesil tablet ve bilgisayara esir. Şimdi o çocuklar bugün olsa oynasa ben zevkle izlerim bıkmadan..
Ki okulları da okurduk, eğitim olmazsa olmazımızdı.
