Kalemi pınar misali gümbür gümbür akardı, verirdi dostlarına bir şeyde istemezdi hiç.
O dünyaya başka bakar, huzurlu yaşardı, böyle usta eller bir daha gelebilir mi hiç?
O yaşama çok aşıktı, tabiatı severdi. Duygusunu bakışla, kalemi ile sayfalara sunardı.
Gülmeyi insanlara her daim söylerdi, şimdi bu cümleler yazılır mı hiç?
Ağlasa saklardı göz yaşlarını içinde, herkese yer verdi o yorgun kalbinde. Zamanı durdurdu yaşayan bu alemde, onu sevmeyen yürek olurmu idi hiç?
Rengine, fikrine, bakmadıki insanların, Şerefi konuğu idi, hepside sayfalarının. Düşmanları olmuştu kapalı kapılarda, şimdi o kilitler açılırmı ki hiç?
Bakın ne olur tozlanmasın rafları, kitapları, sayfaları yırtılmasın, yazıları kaybolmasın.
Yıllar sonra belkide her şey unutulacak, geride o dediği korkunç, hasta beyinler kalırmı ki hiç?
BİR SAİT KIRMANCI GELDİ GEÇTİ (1985) İmam Hatip Lisesi
Ordu İmam Hatip Lisesinden, sevgi saygı bıraktı gitti, öyle ADAM dıki, onunla bir sofradaki o harika geceyi kim unutabilir ki...
Dediler ki okula bir müdür geldi, nasıl biri idi merak ettik. Eşyası bir araba ile geldi de bizde okula gelmeni bekledik.
Gördüğümde şaşkındım, o heybetli bedende ne idi, içimden bununla işim çok demiştim, ama o düşüncem inanın kötü bir hayaldi.
Zamanla okulda tanıdık esas yüzünü, yüz değilde sanki insanlık tarlası.
Kıramazdı kimsenin gönlünü, taşıtmazdı üstünde bir kirli dil yarası. İsterdin herkes sevsin birbirini. Her branşı yürekten desteklerdin sen, yapar iken odanda idari işlerini sen. Bize de işimizi sevdirirdin.
Nur içinde uyu güzel insan.
Bir yıl olduya seninle beraberliğimiz. Buradan sen gitmemeliydin be müdür. Kocaman bir devdi bedenin gibi sevgimiz. Ölemezsin be adam sen, ölmemeliydin.
