Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde. Develer top oynarken eski hamam içinde. Bir yılan, bir yengeç ile komşuymuş.
Kov bostancı danayı, yemesin lahanayı. Lahanayı kestiler, tencerede haşladılar. İçine yağ koydular, soğan doğradılar. Su kattılar içine, koydular ateşin üstüne.
Yılan çok kötü bir karaktere sahipmiş. Yengeç ise, iyi huyluymuş. Kötülüklerden nefret edermiş.
Yılan, yengecin evinin de kendisinin olmasını istiyormuş. Bunun için, her şeyi göze almakta kararlıymış. Bir bahaneyle yengeci öldürerek, evine sahip olmanın hayaliyle günlerini geçirirmiş. Yengeç yılanın kendisi hakkında iyi düşünmediğini bilirmiş. Bu yüzden, ona karşı dikkati elden bırakmazmış
Yılan, birkaç kez öldürme girişiminde bulunduğu yengeci öldürmeyi başaramayınca, bu kez işe ani bir baskın ile bitirmek istemiş. Bir gün, bir fırsatını bulup yengece saldırmış. Fakat yengeç, hazırlıklı olduğu için, saldırıdan kurtulmuş. Kıskacıyla yılanı öldürmüş. Hayattayken, kıvrım kıvrım olan yılan, ölünce dosdoğru bir şekil almış. Yılanın bu durumunu bir süre izleyen yengeç, şöyle mırıldanmış:
-kötü komşum, alçak arkadaşım! Hayattayken böyle dosdoğru olsaydın da, bu yaşadığımız acıları hiç yaşamasaydık. Seni öldürmek zorunda kalmasaydım.
Yılanın öldürüldüğünü duyan diğer komşular, adeta bayram yapmışlar.
İyinin iyiliği, kötünün kötülüğü kalır.
(Avrupa Masalı)
