Yakub’un on evladı, huzuruna çıkınca,
Tanınmayız sanmışlar, görmemişler sakınca.
Lakin Yusuf onların tanıdı cümlesini,
Fakat bilmezden geldi, çıkarmadı sesini.
Bir kardeş daha vardır, onu bana getirin,
Yükledim yükünüzü babanıza götürün.
O mübarek adamı daha fazla üzmeyin,
Ona acı vererek ortalıkta gezmeyin.
Ölçü tartı tamamdır, zaman kutlu zamandır,
Değerini bilin ki, yoksa haller yamandır.
Babadan bir kardeşi eğer getirmezseniz?
Asla tekrar gelemez, erzak götürmezsiniz.
Ben ev sahibi olarak güzelce ağırladım,
Gönül huzuru ile sizleri uğurladım.
Tekrar gelişinizde kardeşi de getirin,
Heybeler dolu dolu, bolca tahıl götürün.
O kardeşler Yusuf’a, babamıza söyleriz,
Belki ikna olursa, o kardeşle geliriz.
Yusuf çalışanlara, bunlara dikkat edin,
Şehri terkedene dek, arkalarından gidin.
Ödenen bedelleri yüklerine bırakın,
Umarım fark ederler, gelirler tekrar yakın.
Ey baba Bünyamin’i istiyor vezir bizden,
Eğer göndermez isen, buğday vermez bu yüzden.
Evlatlarım ben size, ne diye güveneyim?
Ne yaptınız Yusuf’u, Bünyamin’i vereyim?
İtimat ve güvenim kaldı mı benim size?
Onca olandan sonra nasıl bakarsın yüze?
Allah’tan ne gelirse elbet bir şey diyemem,
Fakat söz vermezseniz onu size veremem.
Baba söz veriyoruz, bize güvenmelisin,
Şimdi durum çok farklı, evladı vermelisin.
Daha ne istiyoruz, bedel geri verilmiş,
Vezir hayırlı insan, bize sofra serilmiş.
