Şarkiye öldü, Ordu öldü, sokak öldü, Boklu Dere (Bülbül Deresi) ve içindekiler kepçeler bile öldü... Ve biz ve iyi kalpli o dedeler, nineler, abiler öldü.
Uğurladık bir bir.
Bu ile bak Caferim, nasıl kirlendi canlar, filmler bozuldu, o masum aşklar yaşanmıyor, biz sokakları herkesten çok biliriz, mahalleli olarak, yüksek evler bizi bizden kopardı, komşulukları yitirdik.
O cici annelerin üzerine şeker ektiği yağlı ekmeği.
Güven var mı?
Eskiden çay kokulu gülüşler olurdu, ben o gülüşlerde büyüdüm. Ve o mahallenin çocukları orda yoksa, mekanları da belli değildir.
Sanki son sözü alın yazım der gibi, eğer aklında vicdanında seni zorluyorsa vicdan ne, vicdan insanlığını verir.
İnsan belayı da, çareyi de bulur. Bir doğru var ki hayatta kendini üzdüğü kadar kimseyi üzmüyor.
Değer ağır olur. Taşıyabileceğinden eminse değeri insana ver.
Sevgi yoksa, nefret, saygı yoksa hakaret, güven yoksa ihanet vardır.
İnsanızya hergün kendimizi düzeltmekten bıktım be gıdıbi, ama bu.
Yalakalar tavan oldu, hak, hukuk, adalet bitti, ahlak sokaklara düştü, Genç hey nefsine yenilme. İnsan ol, kalp kırma, ömür kısa.