Bir zamanlar küçük bir ormanda tavus kuşu ile çakal yaşarmış. Bu iki arkadaş çok iyi anlaşırmış.
Bir gün, tavus kuşu, erik yiyormuş.
Yediği eriklerin çekirdeklerini özenle bir kenara bırakıyormuş.
Bu durum çakalın dikkatini çekmiş ve şöyle demiş:
- Çekirdekleri, daha sonra mı yiyeceksin?
Tavus kuşu:
-Tahmin ettiğin gibi değil. Bunu bana vaktiyle annem öğretmişti. Bu çekirdekler, gün gelecek, topraktan filiz verecek. Sonra fidan, ardından ağaç olacak. Çiçek ve meyve verecek. Ben de afiyetle yiyeceğim. Sonra, yavrularım ve onların yavruları yiyecek. Nesiller boyu böyle sürüp gidecek...
Çakal, tavus kuşunun çok akıllı olduğunu düşünmüş ve altta kalmamak için:
- Ben de yediğim etlerin kemiklerini toprağa gömeceğim öyleyse, demiş.
Çakal, yediği etin kemiklerini toprağa gömmüş.
Tavus kuşu ile çakal, arada bir toprağa gömdükleri erik çekirdeği ve kemiğin filizlenip filizlenmediğini kontrol edermiş.
Bir gün, erik topraktan filiz vermiş. Çok güzel, minicik yaprakları varmış. Fakat, kemik bir türlü filizlenmiyormuş. Çakal:
- Canım, benim bir acelem yok.
Yakında kemik de filizlenir, dermiş.
Aradan nice zamanlar geçmiş.
Erik fidan olmuş. Ardından kocaman bir ağaç olmuş, güzel erikler vermiş. Tavus kuşu, arkadaşına karşı alaycı sözler söyleyerek erikleri yermiş.
Çakal, ne yapsın? Düşünceli ve üzgün şekilde arkadaşını izlermiş. Artık, kemiğin filizlenmesinden ümidini kesen çakal, öfkelenmeye başlamış. Tavus kuşunun alay etmesi de, canını sıkıyormuş. Bir değil, iki değil, tavusun alaylarına artık dayanamaz olmuş ve şöyle demiş:
- Artık açlık canıma tak dedi. En iyisi, erikleri yiyeni yiyeceğim.
Tavus kuşu, bir anda yıkılmış. Çünkü, çakaldan korkmaya başlamış. Onunla alay ettiğine pişman olmuş ama, iş işten geçmiş. Çakal, ilk fırsatta tavus kuşunu midesine indirmiş...
(Asya Masalı)