Evden çıkmayı sevmeyen insanlar vardır.
Üzgün ya da soğuk oldukları için değil, kendi eşyalarının arasında huzuru buldukları için.
Odaları, her şeyin anlam kazandığı küçük bir evrendir: sessizlik, pencereden süzülen ışık, taze kahvenin kokusu.
Sadece gerçekten gerektiğinde dışarı çıkarlar.
Yapmaları gerekeni yapar, fazla konuşmadan hemen geri dönerler.
Korktukları için değil, yorgun oldukları için: çünkü dünya bazen fazlasıyla gürültülüdür.
Bir, belki iki gerçek dostları vardır — ve bu onlara yeter.
Telefonları genellikle sessizdedir.
Ne aramalar, ne beklentiler, ne de cevap verme telaşı vardır.
Saatlerce sosyal medyada dolaşabilirler, hiçbir şey yazmadan, yorum yapmadan.
Sadece izlerler.
Dinlerler.
Kendileriyle sessiz bir diyalog içinde yaşarlar.
Sıcak sabah kahvesini, yavaşça okunan bir kitabı, camdan süzülen yağmuru ve mekânı yumuşak bir şekilde dolduran müziği severler.
Yanlarında — hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan her şeyi anlayan bir kedi ya da köpek.
Dünya onlara “garip”, “içe kapanık”, “karmaşık”, “asosyal” der.
Ama öyle değiller.
Sadece farklılar.
Kendileriyle barış içinde yaşamayı öğrenmişlerdir.
Başka insanların sıkıldığı yerde huzuru bulurlar.
Dünya bağırdığında sessizliği seçerler.
Çünkü onlar için mutluluk gürültülü bir kutlama değildir.
Sıradan bir akşamdır — bir fincan sıcak kahve, açık bir kitap
ve başka hiçbir yerde olma zorunluluğu hissetmeden yaşanan huzur.
Alıntı ( Creative News)