Bir zamanlar, bir adamın bahçeli bir evi varmış. Biricik oğlu ile beraber yaşar gidermiş.
Yıllar yılları kovalamış. Çocuk büyümüş, evlenme çağına erişmiş.
Babası, oğlunu evlendirmek istiyormuş ama, aradığı özellikleri taşıyan bir kız bulamamış.
Düşünmüş, taşınmış. Sonunda bir çare bulmuş:
Adamın bir erik bahçesi varmış. Bir gün sepetler dolusu erik toplamış. Dört tekerlekli arabasına koymuş. Komşu köye gitmiş. Başlamış köy meydanında avaz avaz bağırmaya:
“Erik satarım, erik!... Çöp karşılığı erik satarım!”
Mahalleli kadınlar pencerelere doluşmuşlar. Adamın ne dediğini bir daha, bir daha duymak istemişler. Gerçekten, çöp kutularıyla gelen kadınlar çöplerini vererek, bir sepet erik alıp gidiyorlarmış. Bunun üzerine bütün kadınlar, evlerindeki çöpleri alıp erik satan adama koşmuşlar. Satıcı adama bir kutu çöp veren, bir sepet erikle evine dönüyormuş.
Adam, çöp getirip erik alan kadınlara teşekkür etmiş.
Son olarak bir kız gelmiş.
Kız, güzel mi güzelmiş.
Gözleri de, yüzü de bakılamayacak kadar parlakmış. Çok utangaç bir hâli varmış. Elindeki çöp kutusunu gösterip:
-Buyurun, demiş, size çöp getirdim. Eriğimi verin de gideyim.
Adam, çöpün çok az olduğunu görünce:
-Bu kadar çöpe, azıcık erik verebilirim? demiş.
Kız, alçak sesle:
-Ama, bizim evde çöp bulunmaz ki... demiş.
Adam:
-Peki, bu çöpü nereden getirdin? Diye sormuş.
Kız:
-Komşudan ödünç aldım. Bizim hiç eriğimiz olmaz da. Canım çok erik istedi amca.
Adam, bu kızı çok beğenmiş. Kendi kendine söylenmiş. “İşte aradığım kız. Temiz, güzel ve içten. Sonunda, oğlum için aradığım kızı buldum.”
Kızı, annesinden istemiş. Kızla birlikte köyünün yolunu tutmuş.
Kırk gün kırk gecen süren şahane bir düğünle bu kızla oğlunu evlendirmiş. Tabii, bütün köy halkı da bu düğünde bir güzel eğlenmiş.
(Bulgar Masalı)
* * *
Temiz ve titiz insanların evinde, çöpten eser olmaz.