Altı Şubat Pazar saat dört çeyrek
Koptu kıyametler söze ne gerek
Allahtan gelene bizler ne diyek
Neler öğretmedi şu deprem bize
Ne söylersen söyle hayat nafile
Anlatmak mümkün mü bilmem gafile
Rabbim muhtaç etme bizi cahile
Neler öğretmedi şu deprem bize
Görkemli binalar boyun bükmüşler
Semada dururken yere çökmüşler
İçinde ne varsa görki dökmüşler
Neler öğretmedi şu deprem bize
Başa gelen hale yürek dayanmaz
Hakikat balçıkla asla sıvanmaz
Bir kova boyayla bina boyanmaz
Neler öğretmedi şu deprem bize
Enkazın altında binlerce canlı
Kimisi gariban kimisi şanlı
Canhıraş koşuyor bir delikanlı
Neler öğretmedi şu deprem bize
Akşam huzurla yatan insanlar
Sabaha çıkarken batan insanlar
Ölüm acısını tadan insanlar
Neler öğretmedi şu deprem bize
Yatağa uzanmış iki mutlu baş
Binanın altında taş olmuşlar taş
Dayanılmaz acı bilesin gardaş
Neler öğretmedi şu deprem bize
Cahil bir zümrenin kazanma hırsı
Nelere maloldu gel görün arzı
Beş kata on kat at bu kimin tarzı
Neler öğretmedi bu deprem bize
Öyle şeyler varki görmedi gözler
Yalana şahitlik ediyor sözler
Nerede o şimdi kızarmaz yüzler
Neler öğretmedi bu deprem bize
Düştük hayat denen uçsuz vadiye
Bilmem ki verir mi kutlu hediye
Ey nefsim anlasan bunca hırs niye
Neler öğretmedi bu deprem bize