Hayattan o kadar acı, tatlı o kadar şeyi öğrenmiş biriyim de, bir tek o insanları birileri gibi kullanmayı becerememişim, eğitimde, sporda, hayatımda.
Ben 60 yıl bu ilde dik durdum, çok sey kaybettin deselerde çok şey kazandım aslında. Çünkü kimseye o çeketimin düğmesini maraba etmedim, değerine kitledim, ederi olmayana ise hiç kapamadım.
Bir yazı okudum Hürses gazetesinde, Ordu’yu, fındığı dünyanın her yerinde anlatacağız, ben 10 yaşında idim emmi sebehattin Köksal, Gürsoy, Hasan Çebi, Sagra anlattı bundan 50 yıl önce..
Yeni mi bulundu fındık? fındık hep vardı. Tüccarları elinde zengin, köylüden fakir. Bakın kültüre dil gerek okullar, eğitim çok değerli, dışarıda kimliğe kültür, şeref, haysiyet.
Prof. Oktay Sinaniğlu derki; neden dil milletin şereflidir?
Yalanı yılanı insanlar uzak tutarsa yüreğinden nefes alırlar. Hatatta 2 şey dikkat etsin insanlık, yolda yürürken kavşaklara, birde yüzüne gülen o yavşaklara.
İnsan sözü ile olmaz özü ile olur, duruşu, davranışı, bakışı, yaklaşımı ile olur.
Doğruyu konuş sen, işine gelmeyen dinlemesin, millete kalem verildi onlarda geldi bizim hayatımızı karaladı.
Ama unuttukları bir şey vardı, o silgi bizde.
Cesaretin hep bir bedeli var, o da ağır olur, onu da herkes taşıyamaz.
Taşımayı bilenin yüreğinden öperim insan.