Burası Çaka-Çaytepe. Belki de zamanın en güzel evlerinden biri idi. En alt katı eski evlerimizin hepsinde olduğu gibi ahır dediğimiz hayvanlarımızın barınağı. Alt kat günlük hayatımızın her anına şahit olan bölüm ve en üst kat gecelerimizin şahitliğini yapan yatak odaları. Bir zamanlar bu evde acaba kaç kişilerdi ama şimdi kimsesi yok, terk edilmiş, cam çerçevesi kırık, dökük ve harap.
Samsun yolculuğumuzu bu defa eski Perşembe-Bolaman yolundan yapalım ve bir nostalji olsun dedik. Çaka mevkiine gelince direksiyon başında bu evi gördüm. Arabayı durdurdum, arka koltuktan makineyi aldım, teknoloji kirliliği olan ve her tarafı kaplayan tellere rağmen bu garibanı fotoğraflayayım dedim.
Halini görünce içim cızzzz etti. Nasıl etmesin, zamanımız terk edilme zamanı, kimi anasını, babasını, kimi evlatlarını, yakınlarını terk edip gidiyor. Hem de arkasına bakmadan. Ne kadar vefasızız, hiçbir şeyin gözümüzde bir değeri, gönlümüzde ve kalbimizde bir anısı yok.
Değerlerimizi, bizi hayat bağlayan anılarımızı bir kalemde silip atabiliyoruz. Bazen insanlığın beş litrelik bir ayçiçek yağı kadar değeri kalmıyor. Markette kuyrukta bir malı alabilmek için bir sürü canı yakabiliyor, kalbi kırabiliyor ve insanlığımızı ayaklar altına alabiliyoruz.
Kim, ne zaman ve neler bizi bu hale getirebildi bilen varsa söylesin lütfen. Biz böyle miydik, yoksa bu hale mi geldik?
İnsanoğlu önce evini terk etti. Sonra köyünü terk etti. Arkasından şehrini ve kimliğini terk etti. Neyi nereye kadar terk edeceğiz. Nereye giderseniz gidin, neyin sahibi olursanız olun, kimi kırıp dökerseniz dökün en son nereye gideceğiniz belli. O zaman bu kadar vefasızlık da neyin nesi?
Terk ettiğiniz değerler viraneleşmesin istiyorsanız öncelikle lütfen insanlığınızı terk etmeyin. Onu terk ettiniz mi herşeyi terk ettiniz zaten. Unutmayın terk edenleri de bir gün terke ederler.
Aslında bu güzel ev bunu hak ediyor mu sizce? Kesinlikle hayır. Ama hayırsız ve vefasız ellere düşünce terk edilmek kaçınılmaz oluyor. Terk edilmek istemiyorsanız terk etmeyin ne olur!